<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="nl">
	<id>https://wikitest.nl/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Negende_Kruistocht</id>
	<title>Negende Kruistocht - Bewerkingsoverzicht</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="https://wikitest.nl/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Negende_Kruistocht"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wikitest.nl/index.php?title=Negende_Kruistocht&amp;action=history"/>
	<updated>2026-06-13T16:42:20Z</updated>
	<subtitle>Bewerkingsoverzicht voor deze pagina op de wiki</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.43.6</generator>
	<entry>
		<id>https://wikitest.nl/index.php?title=Negende_Kruistocht&amp;diff=36840&amp;oldid=prev</id>
		<title>Colani: 1 versie geïmporteerd</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wikitest.nl/index.php?title=Negende_Kruistocht&amp;diff=36840&amp;oldid=prev"/>
		<updated>2023-10-06T06:03:34Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;1 versie geïmporteerd&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;Nieuwe pagina&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;{{Infobox militair conflict&lt;br /&gt;
| conflict = Negende kruistocht&lt;br /&gt;
| partof = de [[Kruistochten]]&lt;br /&gt;
| date = 1271 - 1272&lt;br /&gt;
| place = Midden-Oosten (Levant)&lt;br /&gt;
| afbeelding = EdwardICrusadeMap.jpg&lt;br /&gt;
| afbeeldingbreedte = 250&lt;br /&gt;
| onderschrift = akties tijdens de Negende kruistocht&lt;br /&gt;
| territory =&lt;br /&gt;
| result = De mammelukken winnen met overmacht waardoor het kruisvaartleger zich terug moet trekken, het zou resulteren in de laatste kruistocht in het Midden-Oosten.&lt;br /&gt;
| combatant1 = &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;Kruisvaarders:&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&amp;lt;br /&amp;gt;[[Bestand:Flag of England.svg|22px]] [[Koninkrijk Engeland]]&amp;lt;br /&amp;gt;[[Bestand:Royal Standard of the King of France.svg|22px]] [[Koninkrijk Frankrijk]]&amp;lt;br /&amp;gt;[[Bestand:Flag of Anjou.svg|22px]] [[Anjou (provincie)|Hertogdom Anjou]]&lt;br /&gt;
| combatant2 = &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;Moslims:&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&amp;lt;br /&amp;gt;[[Bestand:Mameluke_Flag.svg|22px]] [[Mammelukken]]&lt;br /&gt;
| commander1 = [[Bestand:Flag of England.svg|22px]] [[Eduard I van Engeland]]&amp;lt;br /&amp;gt;[[Bestand:Flag of Anjou.svg|22px]] [[Karel I van Napels|Karel van Anjou]]&lt;br /&gt;
| commander2 = [[Bestand:Mameluke_Flag.svg|22px]] Sultan [[Baibars]]&lt;br /&gt;
| strength1 = 60,000&amp;lt;ref&amp;gt;The Gospel in the lands, Methodist Episopal Church Missionary Society, p.262&amp;lt;/ref&amp;gt;&lt;br /&gt;
| strength2 = onbekend&lt;br /&gt;
| casualties1&lt;br /&gt;
| casualties2&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
De &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;Negende Kruistocht&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039; (ook wel &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;Lord Edward&amp;#039;s Kruistocht&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039; genoemd) wordt soms verbonden aan de Achtste Kruistocht. Deze kruistocht wordt gezien als de laatste [[Middeleeuwen|middeleeuwse]] [[kruistocht]] tegen de [[moslim]]s in het [[Palestina (regio)|Heilige Land]]. Hij vond plaats in 1271-1272.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Lodewijk IX van Frankrijk]] faalde in het veroveren van Tunis in de [[Achtste Kruistocht]] en dat leidde ertoe dat prins [[Eduard I van Engeland]] naar Akko voer, in wat uiteindelijk bekend zou worden als de Negende Kruistocht. In deze kruistocht waren een aantal overwinningen voor Edward te vieren op generaal Baibars. De kruistocht leverde uiteindelijk niet veel meer op dan een terugtrekking, omdat Edward zorgen aan het thuisfront had en hij geen middelen zag om alle interne conflicten in de overige staten op te lossen. Ook zou het moreel van de kruisvaarders geheel zijn verdwenen in deze periode.&amp;lt;ref&amp;gt;Albert Henry Newman, A Manual of Church History, p.461&amp;lt;/ref&amp;gt; Het overschaduwde ook de grote klap die zal volgen voor de overblijfselen onder de kleine kruisvaardersbolwerken langs de [[Middellandse Zee]]kust.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Aanloop==&lt;br /&gt;
In navolging van de overwinning van de mammelukken op de Mongolen in 1260 in de [[Slag bij Ain Jalut]] door [[Saif ad-Din Qutuz]] en zijn generaal [[Baibars]], werd Qutuz vermoord en Baibars claimde het leiderschap van het sultanaat op zich. Als sultan ging Baibars verder met het aanvallen van de kruisvaarders in Arsoef, Athlith, Haifa, Safad, Jaffa, Ascalon en Caesarea. Toen de christelijke bolwerken een voor een vielen, zochten de kruisvaarders hulp in Europa, maar de komst daarvan verliep zeer langzaam.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
In 1268 veroverde Baibars Antiochië en daarbij vernietigde hij de laatste bolwerken van het [[vorstendom Antiochië]], wat meer land verzekerde voor de mammelukken nu het kleine [[graafschap Tripoli]] bedreigde met inname.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Lodewijk IX van Frankrijk]] had al een grote kruisvaarders leger samen gebracht met als doel [[Egypte (land)|Egypte]] te veroveren, door onderlinge druk werd er echter besloten om naar [[Tunis]] uit te wijken en daar overleed Lodewijk IX in 1270. Prins Eduard van Engeland arriveerde te laat in Tunis om een bijdrage te leveren. Eduard koos er daarna voor om zijn reis voort te zetten en ging naar het Heilige land om [[Bohemund VI van Antiochië|Bohemund VI]], vorst van Antiochië en Tripoli, bij te staan tegen de mammelukken in de dreiging van het innemen van Tripoli en de rest van het Heilige land.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Kruisvaardersoperaties in het Heilige land==&lt;br /&gt;
Prins Eduard van Engeland was te laat gearriveerd in [[Tunis]] om bij te dragen aan de [[Achtste Kruistocht]] van [[Lodewijk IX van Frankrijk]], maar samen met diens broer [[Karel I van Napels|Karel van Anjou]] ging hij toch daarna door naar [[Akko (stad)|Akko]], de hoofdstad van de overblijfselen van het [[koninkrijk Jeruzalem]]. Ze arriveerden aldaar in [[1271]], net nadat de [[mammelukken|mammelukse]] [[sultan (rang)|sultan]] [[Baibars]] [[Graafschap Tripoli|Tripoli]] had belegerd. In [[1269]] had deze sultan ook al [[Antiochië]] belegerd en ingenomen, de laatst overgebleven stad van het [[vorstendom Antiochië]]. In het gebied van Tripoli dicht bij de hoofdstad waren er 10.000 christenen naartoe gevlucht. Vanuit de basissen van Cyprus en Akko, kregen Edward en Karel van Anjou het voor elkaar om de aanvoerlijnen (het vervoer van voedsel en wapens) van Baibars aan te vallen en moesten de Mammelukken het beleg voor Tripoli opheffen.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Al direct toen Eduard daarna binnen Akko arriveerde, wilde hij een poging doen om een Frans (Franco) - Mongoolse samenwerking of bondgenootschap te bereiken met de in de buurt gelegen Mongolen, hij zond daarbij afgezanten naar de Mongoolse leider van Perzië [[Abaqa]], een vijand van de moslims. De afgezanten werden geleid door Reginald Rossel, Godefroid van Waus en John van Parker en de missie was &amp;#039;het verkrijgen van militaire steun van de Mongolen&amp;#039;. In een antwoord verkregen op 4 september 1271, ging Abaqa akkoord met een samenwerking en wilde duidelijkheid voor een datum om de mammelukken aan te vallen.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Het arriveren van strijdkrachten uit Engeland en Hugo III van Cyprus, onder leiderschap van Eduards jongere broer [[Edmund van Lancaster|Edmund]], zorgde bij Eduard voor moraal, die vervolgens optrok naar de plaats Qaqun. aan het einde van oktober 1271, arriveerde een grote groep van Mongoolse strijdkrachten in Syrië en richtte een ravage van plunderingen aan ten zuiden van [[Aleppo (stad)|Aleppo]]. Echter werd Abaqa opgehouden in Turkestan, zodat hij 10.000 Mongoolse ruiters onder generaal [[Samager]] kon sturen, vanuit Seltsjoek-[[Anatolië]]. Ondanks de zeer geringe strijdkracht, bracht hun aankomst veel moslims op de been om te vluchten (die nog een vorige campagne herinnerde onder [[Kitbuqa]]) richting het zuiden voorbij [[Caïro (stad)|Caïro]]. Maar de Mongolen bleven niet en toen de mammelukkenleider Baibars een tegenaanval wilde inzetten vanuit Egypte op 12 november, hadden de Mongolen zich alweer teruggetrokken achter de [[Eufraat]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sultan Baibars was ook de eerste sultan die een soort van Mammelukse [[Marine (strijdmacht)|marine]] oprichtte. Hiermee probeerde hij in 1271 [[Cyprus]] binnen te vallen, waarmee hij [[Hugo III van Cyprus]], ook [[Lijst van koningen van Jeruzalem|koning van Jeruzalem]], wilde weglokken uit Akko, zodat Baibars het eiland kon veroveren en Edward met zijn kruisvaarders geïsoleerd kwam te zitten in het Heilige land, maar zijn vloot werd vernietigd.&lt;br /&gt;
Eduard van Engeland deed niet veel meer in zijn tijd in Akko dan onderhandelen met Hugo en de niet erg enthousiaste [[ridder (ruiter)|ridders]] van de [[Ibelin]]familie uit Cyprus. Ook onderhandelde hij met Baibars, en zo ontstond de elfjarige wapenstilstand met deze sultan. Baibars probeerde echter Eduard niet lang daarna te vermoorden door een groep mannen te sturen die zich voordeden als [[christendom|christenen]] die gedoopt wilden worden. Verzwakt door een dolksteek keerde Eduard terug naar Sicilië in [[1272]], waar hij de dood van zijn vader [[Hendrik III van Engeland|Hendrik III]] vernam. In 1273 startte Eduard zijn reis via Gasconje en Parijs weer naar Engeland, waar hij in de zomer van 1274 aankwam, en werd daarna op 19 augustus tot koning van Engeland gekroond.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Nasleep==&lt;br /&gt;
[[Bestand:Last Crusader.jpg|250px|right|thumb|De laatste kruisvaarder]]&lt;br /&gt;
Eduard was tijdens zijn reis naar het &amp;quot;Heilige Land&amp;quot; begeleid door [[Theobald Visconti]], die in 1271 als [[Paus Gregorius X|Gregorius X]] paus was geworden. Gregorius riep in 1274 op voor een nieuwe kruistocht, tijdens het [[Tweede concilie van Lyon]] in 1274, maar zijn oproep werd niet beantwoord. Karel van Anjou wilde wel, en hij greep voordeel uit een ruzie tussen Hugo III van Cyprus, de [[Tempeliers]] en de [[Republiek Venetië|Venetianen]] over het wel of niet heroveren van Akko. Hij kocht de rechten van [[Maria van Antiochië]] op het Koninkrijk van Jeruzalem, en viel Hugo III aan, die ook rechten op het koninkrijk had. In [[1277]] veroverde [[Hugo van San Severino]] [[Akko (stad)|Akko]] in de naam van [[Karel I van Napels|Karel van Anjou]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Venetië had ondertussen gepleit voor een kruistocht tegen [[Constantinopel]], waar [[Michaël VIII Palaiologos]] recent het [[Byzantijnse Rijk]] nieuw leven had ingeblazen. In [[1281]] gaf [[paus Martinus IV]] hier toestemming voor; de [[Frankrijk|Fransen]] namen de landroute langs [[Durrës (stad)|Durrës]], en de Venetianen gingen over zee. Maar na de opstand in [[Sicilië]] ([[Siciliaanse Vespers]]) op [[31 maart]] [[1282]], opgezet door Michael VIII, was Karel gedwongen om terug te keren.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Deze kruistocht was de laatste actie die werd ondernomen tegen de Byzantijnen of de moslims. Hoewel de Mongoolse heersers van het [[Il-kanaat]] vertwijfeld probeerden een Franco-Mongools bondgenootschap tot stand te brengen en gezamenlijk de machtsuitbreiding van de mammelukken een halt toe te roepen werd er alleen maar beleefd maar ontwijkend gereageerd op de vier gezantschappen die [[Arghun]] naar het westen stuurde. In [[1291]] veroverden de Mammelukken de laatste van de gebieden van de kruisvaarders, de stad [[Akko (stad)|Akko]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Referenties==&lt;br /&gt;
{{Appendix|2=&lt;br /&gt;
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Ninth Crusade|datum=20141129}}&lt;br /&gt;
{{References}}&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
{{Navigatie kruistochten}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{DEFAULTSORT:Kruistocht 9}}&lt;br /&gt;
[[Categorie:Kruistocht| 9]]&lt;br /&gt;
[[Categorie:Militaire operatie in de 13e eeuw]]&lt;br /&gt;
[[Categorie:1270-1279]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Colani</name></author>
	</entry>
</feed>